Earline’s getuigenis over haar voorouderlijke achtergrond; vloeken uit haar (Indiaanse) voorgeslacht. Bevrijding van de geest van Afwijzing, Verbittering, Rebellie, ‘Ik houd van eten’, enz. Gene en Earline Moody wisten niets over bevrijding van demonen, dus God moest het hen leren.
Eindtijdnieuws.com
30 maart 2026
Earline’s getuigenis over haar bevrijding
Earline Moody vertelt eerst over haar achtergrond…
Earline Moody:
Ik heb een Indiaans-Engels-Duits-Franse achtergrond. Op elk van deze volkeren rusten vloeken. Indianen aanbaden demonen. Sommige Engelsen en Europeanen waren Druïden, die Satan aanbaden.
Vloeken vanuit het voorgeslacht
In onschuld nam mijn vader deel aan enkele occulte praktijken – het verwijderen van wratten en waterwichelen [De praktijk waarbij met behulp van een vorkvormige stok of een soortgelijk wijsinstrument naar water of andere stoffen (meestal vloeistoffen) wordt gezocht, waarvan sommige beoefenaars geloven dat deze op bovennatuurlijke krachten berust.] Van mijn vader kwamen vloeken van Vrijmetselaars en Indianen.
Lichamelijke problemen ontstonden als gevolg van vloeken, die verband hielden met de Indiaanse godsdienst:
een traag werkende schildklier, vrouwelijke aandoeningen en hartziekten.
Hersenvliesontsteking
Mijn vader verwijderde de wratten van mijn broer met behulp van berggeneeskunde (heksenkunst). Deze occulte praktijk hield zoiets in als het vastbinden van touwtjes, onder de dakrand gaan staan en de touwtjes begraven. De occulte praktijk verwijderde de wratten, maar hij kreeg hersenvliesontsteking. Blijkbaar werd een demoon van hersenvliesontsteking verwisseld voor een demoon van wratten.
Satan geeft niets gratis weg; er is een hogere prijs te betalen. Hersenvliesontsteking heeft hem gedood. Hij ging naar de hemel, en zag twee broers en zussen die jong waren overleden; God stuurde hem terug naar de aarde. Ik moest hem verzorgen tot hij weer gezond was.
Mijn moeder was een paranoïde schizofrene met een Indiaans-Engelse achtergrond.
Haar emotionele ziekte zorgde ervoor dat ik veel bevrijding nodig had van emotionele problemen.
Het volgende getuigenis zal je helpen begrijpen hoe de ziel (verstand, wil en emoties) werkt. Het zal je ook laten zien hoe Satan het fysieke lichaam aanvalt met demonen door middel van vloeken.
Belangrijkste getuigenis over bevrijding
In juli 1975 kwam ik tot bevrijding.
Weet je dat het werkelijk mogelijk is om vrede in je geest te hebben? Het grootste deel van mijn leven was ik een doorsnee dochter, echtgenote, moeder en vrouw. In mijn geest was er nooit echte vrede, alleen een soort schijnvrede. Ik was niet bijzonder humeurig, niet vaak boos en niet vaak depressief.
Na mijn huwelijk was mijn leven één en al verhuizen:
nieuwe plekken, nieuwe mensen, nieuwe huizen; ik genoot van alles. Onze huizen behoorden tot de mooiste en beste in de omgeving. Ze inrichten was voor mij een groot plezier. Het was spannend om mijn kinderen mee te nemen naar nieuwe plekken, en hen kennis te laten maken met nieuwe ervaringen. We hebben de hele VS, Canada en Mexico doorkruist. Het leukste was om te zien hoe de kinderen genoten van alle nieuwe en bijzondere dingen, die we tegenkwamen. Het leven was heel spannend.
Op 22 mei 1983 waren we helemaal van slag…
Onze zoon stierf door een ongeluk tijdens het spelen. Nu leken al die mooie huizen, prachtige meubels, spannende plekken, leuke mensen en leuke tijden als afval. Op dat moment leerden we de liefde van Jezus en de kracht van God kennen. We zouden nooit meer dezelfde zijn.
Goddelijke genezing en de doop in de Heilige Geest
Na vijf maanden keerden we vanuit Minneapolis terug naar het zuiden. In Baton Rouge, tijdens de bijeenkomsten van de Full Gospel Business Men, hoorden wij over goddelijke genezing en de doop in de Heilige Geest. Ik had beide nodig. Na verloop van tijd werd ik genezen van mijn allergieën, rugklachten, enz., en ontving ik de doop in de Heilige Geest.
Gene en ik gingen naar bijeenkomsten, getuigden en baden voor mensen, en waren getuige van genezingswonderen en dopen. Ongeveer zes maanden lang ging alles goed, maar naarmate de tijd verstreek, kwamen er bepaalde houdingen en kwetsingen naar voren en voelde ik me erg ongelukkig, humeurig en depressief.
Ik bracht uren door met Gene te vertellen hoe slecht hij me had behandeld.
Ik ging geloven dat hij dingen had gedaan, die hij niet had gedaan. Als je naar mijn eerdere verklaring kijkt, zul je zien dat ik het leuk vond om te verhuizen. Op een keer, toen ik ziek was, wilde ik niet verhuizen. De rest van de tijd vond ik het leuk. Dus liet ik mezelf geloven dat hij alleen maar verhuisde om mij pijn te doen en het leven voor mij moeilijk te maken. Ik beschuldigde hem ervan dat hij Marie en mij uit zijn leven had buitengesloten sinds Byron was overleden.
Gene wist nooit wat hij kon verwachten als hij thuiskwam…
misschien een koekenpan op zijn hoofd. Hoeveel ik ook in de Bijbel las, bad of vastte, het hielp hooguit een week of twee.
Ik probeerde Marie te helpen, die allerlei aanpassingen doormaakte na de dood van haar broer, maar ik maakte de zaken alleen maar erger. Ook zij raakte vol wrok en pijn, en was verbitterd en boos.
Gene, Marie en ik vastten, baden en praatten.
Ik vastte en bad dat God Gene zou ‘opknappen’ [veranderen]. Ik was zo blind dat ik er zeker van was dat ik perfect was – nou ja, bijna.
Ik had geen vrede.
Na ongeveer een jaar zat ik Psalm 91 te lezen. Ik had er altijd van gehouden, maar plotseling raakte het me als een emmer ijswater. De Psalm klopte niet voor mij. Ik had geen vrede en was altijd boos en humeurig.
Ik (wanneer de duivel je heeft overgehaald om anderen als het probleem te zien) begon me zelfs af te vragen of God me gewoon slecht behandelde.
Ik ging op de bank zitten en begon te bidden:
“God, als U me vanavond niet helpt, stap ik helemaal uit de kerk en ga ik voorgoed de wereld in”. Ik zei tegen God dat Gene er slechter aan toe was dan ik; hij was de oorzaak van al mijn problemen.
God stopte gewoon met praten, dus begon ik opnieuw hetzelfde gebed te bidden.
God zei opnieuw: “Zorg dat Gene voor jou om bevrijding bidt”. Ik vroeg naar alle voorgangers, leraren en evangelisten die we kenden en die de gebeden deden.
God gaf geen antwoord.
Het was alsof Hij een rolgordijn of een sluier had neergelaten. Is het je ooit opgevallen dat Hij niet met je in discussie gaat? Omdat ik vastberaden ben, begon ik opnieuw: “God, ik moet vanavond hulp krijgen; als ik die niet krijg, stop ik er gewoon mee”. Hij zei: “Zorg dat Gene voor je bevrijding bidt”. God was niet hard, noch veroordeelde Hij mij. Hij leek blij te zijn dat ik eindelijk om hulp had gevraagd, en het ook echt meende.
‘Ik weet niet wat bevrijding is, en hoe ik dat moet doen.’
Ik belde Gene; hij leek niet bijzonder onder de indruk. Hij stelde ook dezelfde mensen en dezelfde excuses voor. Maar de beste was: “Ik weet niet wat bevrijding is; ik weet niet hoe ik dat moet doen”.
‘Dat heb ik niet!’
Na wat overleg, besloten we naar de slaapkamer te gaan en in het midden van het bed plaats te nemen. We zaten tegenover elkaar. Gene begon te bidden, en mijn gedachten begonnen af te dwalen. Hij bad een tijdje in tongen/tongentaal, en begon ‘vreemde’ dingen te zeggen, zoals: “Kom uit mijn vrouw, in de naam van Jezus”. Eén ding herinner ik me nog goed: toen in het begin elke demoon bij naam werd genoemd, had ik de gedachte: ‘Dat heb ik niet’.
De geest van Afwijzing
Toen hij [de geest van] ‘Afwijzing’ eruit riep, de pijn die daarmee gepaard gaat en verwante geesten, werd mij door de Heilige Geest getoond hoe deze geesten toegang tot mij hadden gekregen, en hoe ze mij hadden tegengehouden en gebonden in alle pogingen om mezelf te zijn. Afwijzing hield mij net buiten mijn doelen in het leven. Meestal weerhield het mij ervan te doen wat God zei dat ik moest doen, uit angst dat de ander het niet met mij eens zou zijn, of mij en mijn idee zou afwijzen. Ik werkte altijd beter, en had het meeste succes, met de dingen die ik alleen deed.
De geest van Verbittering
Vervolgens kwam ‘Verbittering’; ik had mezelf nooit als verbitterd beschouwd. Maar toen hij demonen onder deze heerser aanriep, zag ik haat, geweld en woede. Ik had veel moeite met mijn humeur. Niet dat ik altijd gewelddadig was, integendeel, voor de toeschouwer was ik zelden boos. Als ik wel boos werd of mijn geduld verloor, zochten mijn man en kinderen meestal een andere, geschiktere plek op.
De geest van Rebellie
Toen ‘Rebellie’ werd genoemd, dacht ik dat ik deze geest zeker niet had. Toen hij het opnieuw noemde, balde ik mijn vuist, haalde uit om hem een mep te geven, en werd ik overvallen door een hoestbui en slijm.
Er bestaat maar één echte rebellie!
Terwijl dit gaande was, werd mij duidelijk gemaakt dat er maar één echte rebellie bestaat, en die is gericht tegen God. Zelfs als we zeggen: “Mijn man accepteert Gods weg gewoon niet, dus ik ga…”. Als je het uiteindelijk terugvoert, is het rebellie [opstand] tegen God, want God heeft aanwijzingen gegeven over hoe je met een ongelovige partner moet leven. Als het tegen de omstandigheden is, zegt God: “Dit is de wil van God in Christus Jezus met betrekking tot jou”. In welke omstandigheden dan ook, ik moet daar tevreden mee zijn.
Een van mijn opstanden was tegen de omstandigheden.
Ik had altijd zulke mooie huizen gehad met kamers te over, zodat Gene altijd een kantoor had en ik altijd een naai- en knutselkamer. Toen we hier kwamen, kocht Gene een huis met drie slaapkamers en slechts twee badkamers. Zijn reden was dat ik geen slaapkamer voor Byron kon inrichten; ik werd verbitterd. Ik zei: “Ja, maar jij hebt nog steeds je kantoor; ik heb geen kamer. Jij krijgt altijd wat je wilt”. En ik werd steeds opstandiger.
Toen ik hier net kwam wonen, haatte ik dit huis nog niet.
Maar beetje bij beetje bekroop het mij. Eerst waren het alleen de spullen, die zo dicht op elkaar stonden. Toen werd het erger, totdat ik het huis vierentwintig uur per dag haatte. Toen breidde mijn ondankbaarheid zich uit naar andere aspecten van mijn leven. Mijn wielen waren de wielen van een camper, en ik vond de camper niet meer leuk.
Toen kwam Gene.
En daarna het leven in dit door insecten geteisterde, hete klimaat, met mensen die geen goed Engels spreken.
Vervolgens begint de ondankbare persoon anderen de schuld te geven, zelfs als hij ziet dat het net zo goed zijn schuld is als die van de ander. Hij houdt zichzelf voor de gek totdat, in zijn ogen althans, de ander volledig in de fout is.
God liet me mijn houding zien in het licht van Zijn houding.
En Hij maakte mij duidelijk dat Hij zelfs dit huis van me af kon nemen; dat Hij het mij had gegeven en dat ik ondankbaar was voor Zijn voorzienigheid. O jee, dit bracht me echt tot bezinning! Nadat deze drie belangrijkste heersende demonen waren uitgedreven, gaf ik het op als hij [nog] een demoon eruit riep…
Ik ging er gewoon mee akkoord, en raakte ervan bevrijd!
Ik had de gewoonte om mijn werk zo snel mogelijk af te krijgen…
omdat ik het niet prettig vond om alleen in huis te zijn. Dus zwierf ik door de hele stad op zoek naar planten en stof om aan het huis te werken. Maar ik werkte er nooit aan. Ik ging veel op bezoek bij andere Christelijke vrouwen, wat niet nodig was.
Omdat noch Gene noch ik iets wisten van deze wending in de gebeurtenissen, vroeg ik God mij te onderwijzen, zodat ik niet achteruit zou gaan. Ik vond de veranderingen in mijn gedachten en houding wel prettig.
Ik ontdekte dat Romeinen 12 het antwoord bevatte.
In vers 2 wordt mij opgedragen mijn denken en mijn houding te vernieuwen aan de hand van Gods instructies. Door dit te doen, zou ik voor mezelf ontdekken wat de goede, welgevallige en volmaakte wil van God is. Als reactie op je gehoorzaamheid en overgave zal God je helpen om slechte houdingen en gewoonten te veranderen. Een houding, die zich onderwerpt aan Gods woord, zal gepaard gaan met daden van gehoorzaamheid.
Bij het bestuderen van Efeziërs 5:25-32 zag ik hoe mijn gezin bedoeld was om de relatie van Christus met de Gemeente weer te geven.
Tot mijn ontzetting zag ik dat het mijn relatie met Christus weerspiegelde. Het was geen relatie om anderen tot Christus te brengen!
Ik zag ook hoe de Gemeente in opstand komt tegen Christus, net zoals onze gezinsleden in opstand waren.
De ochtend na deze ervaring…
liep ik door de gang naar de keuken, en werd ik vriendelijk begroet door mijn dochter. Dit was een verrassing, want zij was op dat moment ook niet zo vriendelijk. Ik merkte dat ze begon te veranderen.
Ik vroeg God hier vaak naar, en kwam erachter dat mijn toestand zo’n druk op haar had gelegd dat ze eronder gebroken raakte. Ik vertelde haar niets over mijn bevrijding; ik wist niet dat ik dat moest doen. Ze werd een heel gehoorzaam en vrolijk persoon. Ik begon van Marie te genieten en maakte me niet meer zo veel zorgen om haar.
Earline’s getuigenis over afwijzing
Afwijzing is de hoofdoorzaak van misbruik.
Alle vormen van afwijzing werken vernietigend in op de mentale en emotionele gezondheid van een persoon.
Ik had me vaak afgevraagd wat de oorzaak was van bepaalde problemen, die ik had:
1 een buitensporig verlangen om anderen te behagen
2 het onvermogen om Nee te zeggen tegen dingen, die ik niet wilde doen
3 altijd doelen stellen, hard werken om ze te bereiken, en dan net voor het succes stoppen
4 altijd het gevoel hebben dat ik dingen beter moest doen dan wie dan ook
5 proberen om alles om me heen en over mijzelf er beter uit te laten zien dan ik dacht dat het was.
Ik sneed een deel van mijn vinger af bij een ongeluk toen ik een paard in een trailer laadde.
Het was de eerste keer in jaren dat ik naar het ziekenhuis moest. Ik werd verdoofd en mijn vinger werd aan mijn handpalm vastgenaaid. De volgende dag moest ik mij stilhouden en het rustig aan doen.
Vijf jaar lang had ik geprobeerd mijn moeder te helpen zich te herpakken na de dood van mijn vader.
Soms vertelde ze mij wat ze wilde dat ik deed, en dan begon ik ermee. Maar terwijl ik ermee bezig was, veranderde ze plotseling – zonder het mij te zeggen – van gedachten, en liet ze een van mijn broers iets heel anders doen.
‘Waarom kan ik mama niet helpen?’
Twee jaar geleden nam ik haar mee naar Maine om mijn broer te bezoeken. Terug in Chattanooga beschuldigde ze mij ervan dat ik haar wilde vermoorden, en dat ik dat ook probeerde. Dit verbaasde me enorm, omdat ik dacht dat we het heel goed met elkaar konden vinden.
Na de operatie lag ik stil op de bank te bidden. Ik vroeg God: ‘Waarom kan ik mama niet helpen? Waarom denkt ze dat ik haar wil vermoorden?’
Ik had een visioen…
(Heb jij wel eens visioenen gehad?) Ik stond in de kamer, waar ik als kind had geslapen. Ik bevond me hoog, vlak bij het plafond. Ik was getuige van iets vreselijks. Een vrouw sloeg [ranselde af], – sloeg niet zoals bij straffen – een kind! Ik ging naar beneden om te kijken wie dit was en om het te stoppen. Ik zag dat het mijn moeder was. Ik ging naast het bed staan, bukte me en keek….
Het kind was ik.
Omdat ik dacht dat ik hallucineerde door de medicijnen van de operatie van de dag ervoor, besloot ik snel op te staan en aan de slag te gaan. Werk dat je met één hand kunt doen, was moeilijk te vinden, dus veegde ik de garage.
Mijn broer belde me, of ik belde hem.
Omdat ik een beetje raar klonk, vroeg hij wat er aan de hand was. Ik zei dat ze me de volgende keer konden hechten terwijl ik wakker ben. Toen vertelde ik hem dit verhaal. Hij zweeg even, en vroeg me toen of ik me die dag nog herinnerde.
Hij zei dat hij tegen mijn vader had gezegd dat als mijn moeder niet zou stoppen met me zonder reden te slaan, hij haar zou vermoorden.
Maar de enige woorden, die in die scène werden gezegd, waren van mijn vader. Hij zei tegen mijn moeder dat hij haar zou vermoorden, als hij ooit nog eens iets van dit incident zou horen. Ik was geen klein kind meer.
Ik was tien of twaalf jaar oud toen de mishandelingen stopten.
Om de een of andere reden kan ik me dit vandaag de dag gewoon niet herinneren.
Hij [mijn broer] dacht dat haar angst dat ik haar wilde vermoorden voortkwam uit schuldgevoel over wat ze me had aangedaan.
Ongeveer acht tot negen jaar voor dit incident hadden Gene en ik twee jaar lang gevast en gebeden voor mij. Toen ik de doop met de Heilige Geest ontving, was er aanvankelijk alleen maar vreugde. Meteen daarna kreeg ik meer angsten dan voorheen. Mijn emoties waren onbeheersbaar en ik kon niet meer helder denken. God geeft ons geen geest van angst, maar een geest van kracht, liefde, kalmte, een evenwichtige geest, discipline en zelfbeheersing.
Geen van ons beiden wist iets over bevrijding van demonen, dus God moest het ons leren.
Op een avond, na lang bidden, begon Gene dus Verwerping, Opstandigheid, Bitterheid, enzovoort, eruit te roepen. Ik was daarna heel anders.
Ik moest ook leren hoe ik vrij kon blijven door de Bijbel te bestuderen. Niemand in ons dorp geloofde dat een Christen een demoon kon hebben, dus moesten we op God en Zijn Woord vertrouwen.
Het ging heel goed met me, totdat de scène zich voor mijn ogen afspeelde, en ik over mijn vroege leven hoorde.
Meteen begon ik paniekaanvallen te krijgen zonder duidelijke reden.
Ik was vijandig. Ik merkte dat ik in paniek raakte als mensen met gezag over mij aanwezig waren. Ik werd bang als een politieagent in mijn buurt kwam, en als de dominee of de directeur mijn klaslokaal binnenkwam. Ik voelde dat ik Gene’s beslissingen moest aanvechten.
We baden en vonden dat ik meer bevrijding nodig had.
Gene werd ertoe geleid om dezelfde dingen als voorheen te benoemen. Op dat moment realiseerden we ons dat we aan mijn onderbewustzijn werkten.
Getuigenis over overmatig eten
Ik zat op de bank na een goed ontbijt. Ik had een enorme drang om meer te gaan eten, maar ik had geen honger. Ik vroeg de Heer waarom, en Hij dwong de demoon in mij te zeggen: “Mijn naam is ‘Ik Hou Van Eten’, ga en haal wat eten voor me”.
Nadat ik de demoon ‘Ik hou van eten’ had uitgedreven…
vertelde ik God hoe ik had geprobeerd op dieet te gaan, en dat ik wist dat dat hopeloos was. Er werd mij verteld dat gehoorzaamheid beter is dan opoffering. En ik wist wel hoe ik moest eten, maar deed dat niet. Veel verse groenten en fruit, niet veel vlees, en heel weinig zoetigheid vormen de basis van een gezond eetpatroon.
‘Voedsel van God’ en ‘voedsel van de duivel’
Toen mij werd gevraagd of ik zou doen wat mij werd opgedragen, verzekerde ik God dat ik dat zou doen. Hij zei dat voedsel in twee groepen kan worden verdeeld: dat van God en dat van de duivel. Tot het voedsel van de duivel behoren: overmatig veel zoetigheid, junkfood en vloeistoffen, die voornamelijk uit lege calorieën bestaan.
Het is geen slechte gewoonte om geen snoep of ander voedsel te eten als je weet dat je lichaam de vorige maaltijd nog niet heeft verteerd. Ik was intelligent genoeg om te weten of ik echt voedsel nodig had.
Hier volgt een samenvatting van Gods regels:
1 Eet fruit en groenten; neem ook bladgroenten op.
2 Eet niet te veel vlees – drie of vier porties per week.
3 Eet niet tenzij je het echt nodig hebt.
4 Laat anderen je niet volproppen.
5 Eet zelden zoetigheid.
6 Eet bijna nooit junkfood.
7 Denk aan degenen voor wie de buik hun god is.
8 Bereid al het voedsel eenvoudig.
9 Gebruik weinig vet en snijd het vet van het vlees [vet is gezond, maar niet overmatig!]
Opmerkingen van Gene
1 Earline verloor ongeveer 32 kilo, en woog minder dan toen we trouwden en voordat ze twee kinderen kreeg. Ze woog 45 tot 50 kilo, wat minder was dan Marie, onze tienerdochter, die nog geen kinderen had. Het was alsof we een nieuwe vrouw hadden!
2 Besef je dat je lichaam genoeg energie heeft om veertig dagen te vasten? Marie vastte veertig dagen op water en nam alleen vitamines, mineralen en supplementen.
3 Je moet voor je geest, ziel en lichaam zorgen. Je kunt geen enkel onderdeel van je drie-eenheid verwaarlozen en gezond blijven. Je kunt je lichaam niet verwaarlozen en verwachten dat God ervoor zorgt, of je geneest, elke keer dat je bidt. Een van Earline’s uitspraken is: Als je je tanden niet poetst, laat God ze uit je mond rotten.
4 Genezing en bevrijding gaan hand in hand. Je kunt genezen worden door zalving met olie, en het gebed van geloof te bidden, of door demonen van ziekte uit te drijven. De Heer heeft me opgedragen iemand door een bevrijdingsritueel te leiden, en vervolgens voor genezing te bidden. Je hebt dan een dubbele kans dat de persoon genezen wordt.
5 Soms manifesteert de demoon van ziekte zich tijdens het uitdrijven en weet je dat er een ziektedemoon in de persoon aanwezig was. Als de ziekte er is vanwege zonde, zul je niet genezen worden door het gebed van geloof, omdat de demoon een wettelijk recht heeft om daar te zijn. Je moet dat wettelijke recht wegnemen en daarna de demoon uitdrijven!
Getuigenis over bevrijding van Indiaanse vloeken
Ik had een hartaandoening die ongebruikelijk was.
Deze trad nooit met enige regelmaat op, noch onder specifieke omstandigheden.
Tijdens een inspanningstest op de loopband kreeg ik enorme pijn in mijn borst, armen en nek. Ik werd onderzocht door een ‘grote hartspecialist’ in Minneapolis. Hij vertelde me dat mijn hart in orde was, maar dat hij op de overlijdensakten van veel mensen, zoals ikzelf, ‘dood door hartaanval’ had geschreven. Dit waren mensen bij wie er eigenlijk niets mis was met hun hart!
Commentaar van Gene
Dit waren mensen, die fysiek gezien geen problemen met hun hart hadden, maar wel een geestelijke oorzaak voor hun ziekte. Het gebed van geloof zal een ziekte met een geestelijke oorzaak niet genezen! Die moet worden aangepakt als zonde, die beleden moet worden. Daarna kan de vloek worden verbroken en kan er voor de persoon gebeden worden om genezing.
Ongeveer een jaar na het overlijden van mijn vader merkte ik dat mijn hart weer opspeelde.
Soms verstreken er één tot vijf jaar tussen de aanvallen. Ik begon God te vragen mij te laten zien waarom mijn broers, mijn vader, mijn vaders broers en zijn vader allemaal hartproblemen hadden. Hij liet mij Exodus 20 en Ezechiël 18 zien. Hij zei dat ik berouw moest tonen voor mijn voorouders en voor mijzelf, vanwege de zonde van afgoderij in Leviticus 26:40-41. De vloek van afgoderij volgt de bloedlijn. Ik deed deze dingen, en ben nu al meer dan zeven jaar vrij. Ik was pas de tweede generatie van deze Indiaanse afgoderij, en droeg ook vloeken van eerdere generaties met mij mee.
Visioen
God gaf me een visioen van een sjamaan of medicijnman bij een verhoogde brandstapel, waarop dode lichamen werden verbrand. Hij zong en zwaaide en zei: “Over de nakomelingen en [hun] nakomelingen”. Dit zou een zegen moeten zijn, maar in werkelijkheid was het een vloek, omdat Indianen demonen aanbidden. Deze vloek kwam neer op mijn familie, en veroorzaakte hartproblemen.
Reacties van Gene
Dit is een teken van demonische symptomen van een ziekte, die is veroorzaakt door een vloek. Het volgt niet de medische richtlijnen. Het enige wat ze kunnen zeggen is dat het erfelijk is.
Je moet je voorouders vergeven en om vergeving vragen voor jezelf. Earline heeft haar oudere broer, Clyde, geholpen de vloek te verbreken, en hij leeft nog steeds na een hartaanval…
Tot die tijd hadden we nog nooit gehoord over de zonden van de voorouders.
Earline had Cherokee-indiaanse voorouders via haar vader en moeder. We groeiden op in en rond Chattanooga, Tennessee, niet ver van Cherokee, North Carolina, een plek die een demonische aantrekkingskracht op Earline uitoefende. We voelden ons aangetrokken tot een pelgrimstocht naar de Smoky Mountains, hoewel we er niet elk jaar naartoe gingen. In de herfst verlangde Earline ernaar om naar de bergen te gaan. Nadat Earline bevrijd was van de Indiaanse geesten, voelde ze die drang om naar de Smoky Mountains te gaan niet meer.
Als je van gemengde afkomst bent, erf je de vloeken die via de verschillende rassen, talen, gebruiken, religies en nationaliteiten worden doorgegeven. Als je Indiaanse voorouders hebt en blank bent, ontvang je de vloeken van zowel de Indianen als de blanken.
De vloek komt van die voorouders die gezondigd hebben.
Dit betekent dat je tien generaties (2046 voorouders) van beide kanten van je familie vervloekt kunt zijn [generatievloeken].
Welke van je voorouders hebben niet gezondigd, of waarvan je weet dat ze niet gezondigd hebben? Het is aannemelijk dat je de vloek van incest en de vloek van de bastaard op je hebt. Deze vloek kan afkomstig zijn van elk van je 2046 voorouders, tot aan de tiende generatie, die gezondigd hebben, ervan uitgaande dat de vloek niet op de juiste manier is verbroken. Je zult zien dat de zonde zich generatie na generatie herhaalt, zoals bastaard na bastaard.
Getuigenis over schizofrenie
Schizofrenie betekent gespleten geest (schizein = splijten en phren = geest).
Ik [Earline] had mijn hele leven last van mentale en emotionele spanning. Ik was niet in staat om te beslissen wat ik moest doen en dat ook door te zetten. Ik had veel angsten dat er iets ergs zou gebeuren.
Mijn hele leven lang was ik doodsbang dat er iets ergs zou gebeuren:
ik was bang om te falen en bang voor mensen. Ik was vaak wekenlang gespannen en wist niet waarom.
Dit is mijn vroegste herinnering aan mijn eerste schooldag.
Ik was zo bang voor al die mensen dat ik de school niet binnen kon gaan, maar me achter het waterhuisje verstopte, totdat mijn broer me kwam halen en me mee naar de eerste klas nam. Ik was die dag helemaal van slag; vreemde gevoelens en angsten kwelden mij.
Ik heb maar heel weinig herinneringen uit mijn kindertijd van vóór mijn negende of tiende jaar.
Over het algemeen leefde ik in twee werelden: thuis en buitenshuis. Ik werd er heel goed in om alles wat er thuis misging (ruzie tussen mijn ouders en mijn eigen problemen) te vergeten zodra ik de deur uitliep. Weg van huis voelde ik meer vrijheid en gemak. Op de middelbare school en de universiteit had ik moeite met bepaalde vakken, zoals algebra en scheikunde. Ze leken te veel op elkaar, waardoor ik ze niet uit elkaar kon houden. Beide vakken eindigden voor mij in frustratie en lage cijfers.
In mijn huwelijk had ik moeite om mijn man te accepteren…
als iemand die mij zou onderhouden, voor mij zou zorgen en van mij zou blijven houden. Ik verwachtte altijd dat het huwelijk slecht zou aflopen.
Na zes jaar huwelijk kregen we een geweldige zoon en twee jaar later een prachtige dochter.
Tweeslachtigheid put iemand uit, frustreert en verwart hem. Beslissen en dan weer twijfelen zorgt ervoor dat iemand stagneert. Mijn moeder was hier bijvoorbeeld een tijdje; ze kon geen vrede vinden omdat ze naar huis wilde. Als ze thuis was, voelde ze zich gedwongen om ergens anders te verblijven dan in haar eigen huis. Als ze van huis was, werd ze door grote angsten over haar huis bevangen. Ze voelde zich ellendig, en maakte de mensen om haar heen ook ellendig (Jakobus 1:5-8).
Getuigenis over het behouden van bevrijding
De bijbelse basis voor het geven van een getuigenis vinden we in Openbaring 12:11, waar we Satan overwinnen door drie dingen:
het bloed van Jezus, ons getuigenis, en het niet liefhebben van ons leven. God vertelde mij, dat als ik niet bereid was om over mijn bevrijding te vertellen, ik die zou verliezen. En bovendien, als ik me voor Hem en Zijn voorzieningen zou schamen, zou Hij zich in de hemel voor mij schamen.
Na mijn belangrijkste bevrijding…
De dag nadat ik mijn belangrijkste bevrijding had ontvangen, voelde ik mij leeg en wist ik niet wat ik moest doen. Mijn reactie was om God voortdurend om leiding te vragen.
Ik leerde dat ik Gods Woord niet echt kende.
Ik wist niet hoe ik Gods Woord moest gebruiken of hoe ik mijn verstand moest gebruiken. Ik vroeg God om mijn gedachten over te nemen. Hij vertelde mij, dat Hij mijn gedachten met geen vinger zou aanraken; dat Zijn gedachten hoger waren dan de mijne, en dat ik mijn gedachten onder controle moest houden.
Ik begon alles wat God in de Bijbel zei in het rood te markeren.
Ik ontdekte dat er in Deuteronomium veel over het verstand wordt gezegd. Vervolgens voelde ik me geroepen om elk vers in het Nieuwe Testament te onderstrepen dat me iets vertelde wat ik moest doen.
Ik realiseerde mij al snel dat ik eigenlijk niet wist wat ik met mijn verstand moest denken. Het drong tot me door dat mijn verstand een instrument moet zijn voor mijn geest, en niet andersom.
De handen, voeten, ogen, oren en het lichaam gehoorzamen, dus waarom zou je de geest niet laten gehoorzamen? Om de geest te laten gehoorzamen, moest ik weten wat ik hem moest laten doen.
Ik moest leren het verschil te zien tussen Gods gedachten en die van de duivel.
Het strijdtoneel voor de Christen is in de eerste plaats zijn ziel, niet zijn lichaam of geest. De demonen willen via je geest weer binnenkomen.
De situaties om je heen zullen niet per se onmiddellijk veranderen nu jij veranderd bent. Net zoals je gehoorzaamheid aan de woorden van de demonen beoefende, oefen nu gehoorzaamheid aan Gods Woord.
Dit is mijn eerste ‘ontmoeting’ met de duivel nadat ik bevrijd was.
Voordat ik bevrijd was, werd ik erg boos en depressief als ik het huis schoonmaakte. In die tijd stonden er overal meubels. De woonkamer was echt vreselijk rommelig. Elk meubelstuk moest worden verplaatst om eromheen te kunnen stofzuigen. Ik was blij, en had geen hekel meer aan dit huis.
“Ik hou van dit huis, en ik dank God ervoor.”
Terwijl ik de woonkamer aan het stofzuigen was, liet ik een tafel op mijn teen vallen, en had ik moeite om de stofzuigermondstuk onder de bank te krijgen. Ik stond op en riep luid: “Ik haat dit…”. God waarschuwde me snel dat ‘leven en dood in de tong liggen, en wie die liefheeft, zal de vruchten ervan eten’ (Spreuken 18:21). Ik wist dat ik de zin niet mocht afmaken, want dan zou ik weer terug zijn bij af. Ik toonde berouw, en herhaalde het totdat ik het geloofde: “Ik hou van dit huis, en ik dank God ervoor”.
God vertelde me op dat moment ook dat Hij dit aan mijn gezin had gegeven. Als ik geen dankbare houding zou aannemen ten opzichte van het huis en de meubels, zou Hij ze gemakkelijk van mij kunnen wegnemen (Deuteronomium 27:48).
Mijn volgende aanval kwam via mensen toen ze vroegen waarom ik er zoveel beter uitzag en gewicht verloor.
Ik antwoordde eerlijk, en zei: “Ik ben bevrijd van demonen, en nee, ik volg geen dieet”. Als er drie mensen aanwezig waren, kreeg je drie verschillende reacties. De ene ging meteen weg, de andere keek je aan alsof je radioactief was, en de derde greep je bij de arm en wilde meer weten.
Daarna hoorde je gefluister: ‘Ze had demonen!’
‘Ze praten alleen maar over demonen; aanbidden ze die? Ze zijn fanatiek; ze geloven dat er onder elke struik een demoon zit!’
Vervolgens werd ik verleid om terug te vallen op enkele van mijn oude gewoonten van wraak, enz.
Ik moet het vlees kruisigen; God zei dat wraak aan Hem toebehoort (Romeinen 12:19). Ik mag niet uit gewoonte zondigen, anders word ik op dat gebied weer de woning van de demoon (1 Johannes 3:8-9).
Mentale suggesties van de duivel moeten worden neergeslagen.
Hij [Satan] zal een ‘wat als’, ‘zou kunnen’ of ‘misschien’ suggereren. Als dit gebeurt, wat ga je dan doen (angst en nog meer angst)? Tenzij je feiten hebt om je kennis op te baseren, laat de duivel je dan niet meeslepen.
Een van zijn tactieken was om mij aan te vallen met betrekking tot Marie: ‘wat als’ Marie zich niet kan aanpassen aan de dood van haar broer? Vóór de bevrijding zou ik ineenkrimpen van angst en zorgen. Na de bevrijding leerde ik tegen Satan te zeggen dat Marie alles kan door Christus, die haar kracht geeft. Ik kan dat ook!
Je hoeft niet perfect te zijn…
om iemand een bemoedigend woord te geven, een ervaring te delen, iemand te helpen of zelfs een demoon uit te drijven. Als God perfectie zou eisen, zou er nooit iets gedaan worden. Ik ben bijna tweeënvijftig jaar oud en ik heb nog nooit een perfect mens ontmoet.
Je moet je volledig toewijden aan Jezus Christus.
Vertrouw volledig op Hem en Zijn Woord. Doe deze dingen, en je zult blijven vrij worden en vrij blijven. Wees niet dubbelzinnig/tweeslachtig: beslissend en niet-beslissend. Onthoud dat een tweeslachtig mens onstabiel is in al zijn wegen. Bestudeer zeer zorgvuldig wat je in de Bijbel leest en vergelijk het zorgvuldig met de zaak, waarover je een beslissing moet nemen. Wanneer je het hebt beoordeeld aan de hand van de bijbelse instructies, aarzel dan niet.
Bronnen:
Earline’s Testimony About Her Deliverance
85LHCD12-16 – Gene & Earline Moody – CHILD ABUSE & DELIVERANCE [AUDIO]